'T begint allemaal als opa klaagt over maagpijn, al een hele tijd lang... Mama en ik weten het allebij, maar toch zeggen we niks. op 22 oktober krijgen we dan de bevestiging, Opa heeft darmkanker... met uitzaaiïngen. Mama en ik zeggen nog steeds niks... we wenen, samen, maar we zeggen nogaltijd niks. Die week wordt hij geopereerd en wordt er 1/4 van zijn dikke darm weggesneden. Op 12 november krijgt opa zijn eerste chemokuur, hij ziet er miserabel uit, maar mama en ik zeggen nog steeds niks, we verzorgen hem, zonder iets te zeggen over wat er eigelijk zou gepraat moeten worden, we leiden ons leven verder zonder er aan te denken. 18 november, nonkel heeft een ongeluk met de cirkelzaag, hij snijdt door zijn rechterhand, wijsvinger kwijt, levenslang invalide. Die zelfde namiddag heeft opa weer chemo, de dokters weigeren voor onbepaalde duur verder te gaan met de kuur, opa is te zwak... Mama en ik weten het wel, maar we zeggen nogaltijd niks. Erik klaagt over zware hoofdpijn en kampt met een depressie, papa en ik weten het allebij, maar we geven niks toe, we zwijgen nog maar is over wat er moet gezegd worden. De volgende dag, op 19 november, wordt bij Erik, kind aan huis bij ons thuis, papa's beste vriend en die ik al heel mijn leven ken, waarmee ik wekenlang in Frankrijk aan de zee zat in mijn kleuterjaren, een hersentumor vastgesteld. vandaag, 23 november, worden tante en nicht omver gereden net voor de deur van hun huis. tante moete worden genaaid in haar aangezicht en Helena haar bovenarm is gebroken en heeft een zware hersenschudding... Dus vraag me niet nog maar eens of het gaat want nee, het gaat niet. Mijn familie wordt een voor een omvergekegeld en ik sta aan de zijlijn toe te kijken, want meer kan ik niet doen. En daarom stop ik met dit dom gedoe "Skyblog", enkel en alleen dààrom, omdat er belangrijker dingen zijn in het leven dan dit. Bedankt mama en papa, bedankt schat om me op te vangen telkens weer & voor simpelweg alles, bedankt aan Arthur om me recht te houden en bedankt aan Joni, Angelique, Kelly, Emeline en Gaetan om me te doen lachen in tijden zoals deze.
- Miinnii ( 23.11.09 )
